Reisverhalen

Vrijdagnacht zet een chauffeur me om 3.00 uur af bij een klein hotel en om negen uur is een van de hotelbedienden al onderweg naar een speciaal kantoor om me in te schrijven en het benodigde stempel in mijn paspoort te laten zetten. Niet veel later zitten twee medewerkers en ik in een betrouwbaar restaurant waar de kans op afluisteren klein is en we ongeremd van gedachten kunnen wisselen.
‘Het regenseizoen bracht veel goeds,’ vertelt een van hen
 
Lees het gehele Reisverslag IX – 6 districten.

Mijn vliegtuig landt ’s nachts in Khartoem en vier uur later blijkt dat mijn koffer in Tripoli is achter gebleven. Lastig, want Europese kleren passen hier niet en mijn dichte schoenen knellen al na een halfuur.

De markt biedt uitkomst en het ergste leed is gauw geleden. Dat geldt niet voor ons bezoek aan de veiligheidspolitie, dat veelvuldig is en heftiger dan ooit.

 
Lees het gehele Reisverslag VIII – Heiban.

Soedan en lange wachttijden horen bij elkaar als zand bij de woestijn. Na uren wachtkamer, papieren invullen en opnieuw aanschuiven bij een lange rij wappert een hand: kom binnen.

 
Lees het gehele Reisverslag VII – Umm Dordo.

Eind april 2008 kwam ik terug van een lange reis door het Nuba Gebergte. Er was opnieuw veel op stapel gezet en de planning leek haalbaar. In Khartoem heeft een medewerker voor het Centrum voor Vrouwen de inrichting gekocht inclusief een grote generator, jukken voor de ossen, ijzeren ploegen en materiaal om bijenkasten van te maken. Tevens de bouwmaterialen voor de bouw van onze Driehoek in Heiban en inventaris voor Shuwaya.

Dan trekt een leger uit Darfur met getrokken geweren door de straten van Khartoem, op weg naar het radiostation om hun eisen voor vrede wereldkundig te maken.

Wekenlang rondtrekken in een bus of lorrie, achterop een motor of gewoon temshi, lopen van hier naar daar, heeft veel opgeleverd. Over de vele besprekingen, ongelooflijke inzet van lokale mensen en beslissingen die in overleg met een medewerker genomen zijn, ben ik zeer tevreden. Over enkele weken is de bouw in Lumoraign, Shuwaya, voltooid: dan staat er een lagereschool met vijf klassen, een centrum voor vrouwen met twee grote lokalen en een kantoor, en blinkt er een duivenhuis op in de zon.