Reisverhalen

Eind april 2008 kwam ik terug van een lange reis door het Nuba Gebergte. Er was opnieuw veel op stapel gezet en de planning leek haalbaar. In Khartoem heeft Tawfig voor het Centrum voor Vrouwen de inrichting gekocht inclusief een grote generator, jukken voor de ossen, ijzeren ploegen en materiaal om bijenkasten van te maken. Tevens de bouwmaterialen voor de bouw van onze Driehoek in Heiban en inventaris voor Shuwaya.

Dan trekt een leger uit Darfur met getrokken geweren door de straten van Khartoem, op weg naar het radiostation om hun eisen voor vrede wereldkundig te maken.

Wekenlang rondtrekken in een bus of lorrie, achterop een motor of gewoon temshi, lopen van hier naar daar, heeft veel opgeleverd. Over de vele besprekingen, ongelooflijke inzet van lokale mensen en beslissingen die in overleg met Tawfig Cucu Moya genomen zijn, ben ik zeer tevreden. Over enkele weken is de bouw in Lumoraign, Shuwaya, voltooid: dan staat er een lagereschool met vijf klassen, een centrum voor vrouwen met twee grote lokalen en een kantoor, en blinkt er een duivenhuis op in de zon.

Al op het vliegveld van Khartoem blijkt dat er wat veranderd is in Soedan. Mijn oude papiergeld kan de kachel in nu men op nieuwe bankbiljetten is overgegaan en de onhandige dinars zijn verdwenen.

“Het is gunstiger voor ons,” roepen velen. Maar of dat werkelijk zo is?

De taxichauffeurs vragen het dubbele omdat het leven zo duur is, het hotel heeft het ontbijt geschrapt en de prijs van een kamer verhoogd omdat er bezuinigd moet worden. Mijn kamer wordt nu helemaal niet meer schoongemaakt en als je de lakens ziet…

Onze tocht in de comfortabele auto van generaal Kaliman Hamuda brengt ons niet alleen naar diverse militaire kampementen waar legereenheden van de SPLA geïnspecteerd dienen te worden, ze tonen ook een wisselend zicht op de vele veranderingen die plaatsvonden na het afgelopen regenseizoen dat van mei tot half oktober 2006 duurde.

Eindelijk, twee jaar nadat de vrede werd getekend, geloven de Nuba dat ze veilig zijn.

Een slaperige jongen brengt zwaar hijgend mijn bagage naar boven. Schriften, klappers met papier, knikkers, knuffels en crème vullen als altijd mijn tassen. Ze zullen welkom zijn.

Een groezelig bed wacht en geluiden van chauffeurs die met hun vrachtauto’s door enorme gaten in de weg denderen, vullen mijn kamer. Schuifelende voeten gaan voorbij, flarden muziek waaien naar binnen en een poezenpoot krabbelt over de tegels, meer laat de kier onder mijn kamerdeur niet toe.